Wzmożone Wspólne Poszukiwania Po Zatopieniu Łodzi Uchodźców Rohingya W Pobliżu Granicy Malezji i Tajlandii

Władze Malezji i Tajlandii zintensyfikowały wspólne operacje poszukiwawczo-ratownicze po tym, jak w pobliżu ich wspólnej granicy morskiej przewróciła się łódź przewożąca uchodźców Rohingya. Do zdarzenia doszło 6 listopada 2025 roku, choć informacja o tragedii została podana do wiadomości publicznej 9 listopada 2025 roku. Katastrofa miała miejsce w pobliżu tajskiej wyspy Ko Tarutao, położonej na północ od malezyjskiej wyspy Langkawi. Potwierdzona liczba ofiar śmiertelnych w wyniku tego zatonięcia wynosi co najmniej 21 osób.

Pasażerowie stanowili część większej grupy liczącej około 300 osób, należących do społeczności Rohingya, którzy opuścili stan Rakhine w Mjanmie na trzy dni przed katastrofą. Aby uniknąć wykrycia podczas zbliżania się do wód malezyjskich, grupa została rzekomo przeniesiona z większego statku na trzy mniejsze jednostki. Jedna z tych mniejszych łodzi następnie zatonęła. Natychmiastowa reakcja służb obejmowała znaczną mobilizację zasobów powietrznych i morskich, obejmujących obszar poszukiwań o powierzchni około 225 mil morskich kwadratowych.

Koordynację działań prowadzi Malezyjska Agencja Egzekwowania Prawa Morskiego (MMEA), pełniąca funkcje straży przybrzeżnej Malezji. W operacji uczestniczą jednostki KM SIANGIN, BENTENG 7, PETIR 81 i PERKASA 1226, wspierane przez samolot Bombardier CL 415. Władze wyraziły poważne zaniepokojenie losem zaginionych, co jest uzasadnione brakiem kamizelek ratunkowych u pasażerów oraz trudnymi warunkami panującymi na morzu. Wstępne dane wskazują, że w wodach malezyjskich uratowano 13 ocalałych, a w tym samym rejonie odnaleziono co najmniej 12 ciał, w tym dwoje dzieci.

Ta katastrofa morska uwydatnia ciągły i niebezpieczny charakter podróży morskich podejmowanych przez społeczność Rohingya, uciekającą przed prześladowaniami w Mjanmie oraz pogarszającymi się warunkami w obozach dla uchodźców w Bangladeszu. Rok 2025 przyniósł znaczący wzrost liczby takich ryzykownych przepraw: przed tym zatonięciem ponad 5100 osób Rohingya wyruszyło w podróż morską, a prawie 600 uznano za zmarłe lub zaginione. Trend ten odzwierciedla szerszy kryzys humanitarny, pogłębiany przez czynniki takie jak niedobory żywności i ograniczenie międzynarodowej pomocy w przepełnionych obozach Cox’s Bazar.

Organizacja Amnesty International potępiła zaistniałą sytuację, podkreślając pilną potrzebę koordynacji kompleksowych operacji poszukiwawczo-ratowniczych przez rządy regionalne oraz zapewnienia bezpiecznego przyjęcia wszystkim uchodźcom. Tymczasem rządząca junta wojskowa Mjanmy konsekwentnie zaprzecza zarzutom o złe traktowanie, utrzymując, że Rohingya są nielegalnymi imigrantami. Organizacje praw człowieka stanowczo przypominają, że międzynarodowe prawo humanitarne nakłada obowiązek ratowania osób w niebezpieczeństwie na morzu i zakazuje przymusowego zawracania (zasada non-refoulement), wzywając do działań humanitarnych zamiast środków odstraszających.

Kontekst historyczny wskazuje na powtarzalność podobnych tragedii, w tym kryzysu na Morzu Andamańskim w 2015 roku, kiedy około 8000 osób Rohingya pozostawiono dryfujących po odmowie przyjęcia przez państwa regionu. Obecny incydent, związany z przesiadaniem się na małe jednostki w celu ominięcia kontroli granicznej, jest dowodem na skrajną desperację, która napędza te szlaki, często organizowane przez syndykaty przemytnicze. W miarę kontynuowania operacji poszukiwawczych przez MMEA, uwaga skupia się na odnalezieniu pasażerów z pozostałych dwóch łodzi, których los, spośród pierwotnej grupy liczącej około 300 osób, pozostaje nieznany.