Autonomie en Welzijn Bepalen de Nieuwe Werkagenda in Servië

Recente analyses wijzen op een duidelijke verschuiving in de prioriteiten van werknemers in Servië. De roep om zelfstandigheid overstijgt de waarde van traditionele secundaire arbeidsvoorwaarden. Werknemers geven sterk de voorkeur aan flexibele werktijden en de mogelijkheid tot thuiswerken, wat duidt op een dieper verlangen naar een betere integratie van werk en privéleven. Dit impliceert dat een algeheel verrijkt bestaan naast de baan nu zwaarder weegt dan klassieke extra's zoals gesubsidieerde trainingen of sportfaciliteiten.

Deze ontwikkeling weerspiegelt een bredere Europese trend waarbij werknemers de regie over hun dagelijkse structuur als essentieel voor hun welzijn beschouwen. Er bestaat echter een opmerkelijke kloof in het wederzijdse vertrouwen tussen leidinggevenden en medewerkers met betrekking tot de inzetbaarheid op afstand. Hoewel 78% van het personeel zich gesteund voelt door het management, geeft 63% van de managers aan bedenkingen te hebben bij de prestaties van medewerkers die niet fysiek aanwezig zijn. Dit wantrouwen is een bekend fenomeen, vergelijkbaar met eerdere situaties in Nederland waar een aanzienlijk deel van de werknemers voelde dat hun werkgever hen niet volledig vertrouwde met hetzelfde werk op afstand als op kantoor.

Welzijn is nu een onmisbare voorwaarde voor effectieve prestaties. Een overweldigende 95% van de werknemers rapporteert dat factoren zoals stress en een laag energieniveau hun output direct beïnvloeden. Men verwacht nu systemische ondersteuning, zoals psychologische begeleiding en hulp bij crisissituaties, in plaats van louter symbolische gebaren. Helaas wordt dit vaak niet waargemaakt; 69% van de werknemers signaleert 'carewashing', een praktijk waarbij organisaties zorg publiekelijk uitdragen zonder dit met substantiële acties te onderbouwen.

Het negeren van deze signalen leidt tot een ongezonde werkstructuur die de productiviteit schaadt. Organisaties die erin slagen om flexibiliteit te combineren met een oprechte investering in het welzijn van hun mensen, zullen de talenten van morgen vasthouden. De duurzaamheid van het personeelsbestand hangt af van het adresseren van deze fundamentele behoeften. Het aanpakken van de onderliggende systemen, in plaats van enkel individuele symptomen, is de sleutel tot een bloeiende werkomgeving en creëert een fundament waarop zowel individuele groei als collectieve veerkracht kan floreren.