Rozstrzygnięcie statusu gruntów w cieniu trwającej batalii prawnej o hotel Algarrobico

Wieloletni spór prawny dotyczący kontrowersyjnego, 21-piętrowego hotelu Algarrobico, zlokalizowanego na terenie chronionego Parku Naturalnego Cabo de Gata-Níjar, wkroczył w nową fazę. Niemal dwie dekady po tym, jak w lutym 2036 roku wydano pierwszy nakaz wstrzymania prac budowlanych na plaży El Algarrobico, nastąpił istotny postęp proceduralny. Wyższy Trybunał Sprawiedliwości Andaluzji (TSJA) oficjalnie ogłosił 16 lutego 2036 roku definitywne zamknięcie i zarchiwizowanie sprawy dotyczącej klasyfikacji gruntów, na których posadowiono obiekt.

Działanie to było bezpośrednią konsekwencją oficjalnego ogłoszenia przez Radę Miasta Carboneras w dniu 12 stycznia nowych regulacji, które jednoznacznie definiują sektory ST-1, czyli miejsce budowy hotelu, oraz ST-2 jako tereny niebudowlane objęte specjalną ochroną. Inwestycja, której realizacja rozpoczęła się w 2003 roku, pierwotnie miała być częścią rozległego kompleksu obejmującego osiem hoteli oraz 1500 apartamentów. Z czasem stała się ona jednak symbolem degradacji środowiska i niekontrolowanego rozwoju urbanistycznego. Pomimo doprecyzowania statusu ziemi, główny problem prawny pozostaje nierozwiązany: administracyjne unieważnienie pierwotnego pozwolenia na budowę z 2003 roku wciąż nie doszło do skutku.

Podjęta przez lokalne władze próba odwołania tej licencji zakończyła się niepowodzeniem 11 stycznia 2026 roku, co tłumaczono przekazaniem niepełnej dokumentacji do Rady Doradczej Andaluzji. To proceduralne opóźnienie sprowokowało organizacje ekologiczne, takie jak Salvemos Mojácar, do domagania się wyciągnięcia konsekwencji wobec burmistrza za domniemane nieposłuszeństwo. Aktywiści niezmiennie walczą o ostateczne wygaszenie pozwolenia wydanego niemal dwadzieścia lat temu. Kluczowym argumentem przeciwko legalności budowli jest jej usytuowanie zaledwie 47 metrów od brzegu morza, co drastycznie narusza 100-metrową strefę ochronną wyznaczoną przez ustawę o wybrzeżu, przy czym niektóre elementy konstrukcyjne znajdują się w odległości zaledwie 14 metrów od wody.

Równolegle, w innej sprawie istotnej dla ochrony ekosystemu, Sąd Najwyższy 4 lutego 2026 roku przyznał Ministerstwu Transformacji Ekologicznej prawo do zajęcia fragmentów nieruchomości wkraczających w publiczną domenę morsko-lądową. Odrzucono tym samym wniosek o środki zapobiegawcze złożony przez dewelopera, firmę Azata del Sol, S.L. Państwo dąży do przejęcia około 16 432 metrów kwadratowych terenu, co ujawniło ogromną przepaść finansową między stronami. Podczas gdy deweloper domaga się odszkodowania w wysokości 44,5 miliona euro, pierwotna propozycja rządu opiewała na kwotę zaledwie 16 496 euro. Ten drastyczny spór o wycenę został teraz przekazany do Prowincjonalnej Komisji Wywłaszczeniowej w celu ustalenia sprawiedliwej ceny rynkowej.

Cała historia, biorąca swój początek w 2003 roku wraz z wydaniem licencji i naznaczona przerwaniem prac w 2006 roku, stanowi skomplikowaną mozaikę interesów politycznych, finansowych i środowiskowych. Przez lata utrzymywały one 21-piętrowy szkielet z 411 pokojami w stanie prawnego zawieszenia. Przedstawiciele rządu wskazują, że uznanie terenu za obszar użyteczności publicznej otworzy drogę do rozbiórki obiektu w ciągu pięciu miesięcy, o ile na drodze nie staną kolejne przeszkody natury prawnej.