De verhouding tussen de Verenigde Staten en Venezuela bereikte een nieuw kritiek punt na de recente militaire actie van de VS. Op 21 oktober 2025 voerde het Amerikaanse leger de derde gerichte aanval uit op een vaartuig in de Stille Oceaan, dat werd aangemerkt als betrokken bij drugssmokkel. Deze reeks gebeurtenissen, die begon met een aanval op 2 september en een tweede op 19 september 2025, werd door Washington, onder leiding van President Donald Trump, gepresenteerd als een onvermijdelijk onderdeel van een grotere campagne tegen wat hij 'narcoterroristen' noemde, gelinkt aan de regering van President Nicolás Maduro. De situatie leidde tot een merkbare verharding van de houding aan beide zijden.
Als reactie op de escalatie mobiliseerde Venezuela zijn strijdkrachten substantieel, waarbij 25.000 militairen werden ingezet in cruciale grens- en kustgebieden, waaronder de Sierra de Perijá en de staat Apure. Tegelijkertijd bracht de Amerikaanse marine een aanzienlijke vloot samen in de Caribische Zee, bestaande uit acht oorlogsschepen, drie amfibische transportschepen, een kruiser en een littoral combat ship. Deze vloot werd ondersteund door luchtsteun van F-35 straaljagers, P-8 Poseidon verkenningsvliegtuigen en MQ-9 Reaper drones. Deze militaire concentratie, die deed denken aan eerdere perioden van maritieme machtsvertoon, hield de internationale gemeenschap alarmerend bezig.
Assistent-Secretaris-Generaal Miroslav Jenča van de Verenigde Naties bracht de Veiligheidsraad op 10 oktober 2025 op de hoogte van de zorgwekkende escalatie in het zuidelijke Caribisch gebied. De kern van de Amerikaanse positie berustte op de beschuldiging dat de Venezolaanse leiding faciliteerde; er stond een beloning van tot wel 50 miljoen dollar uit voor informatie die leidde tot de arrestatie van President Maduro, en 15 miljoen dollar voor Defensieminister Vladimir Padrino. De Amerikaanse regering trok de conclusie dat deze figuren direct betrokken waren bij de internationale drugshandel. Vanuit Venezolaans perspectief werd dit echter gezien als een poging tot destabilisatie, waarbij de acties werden afgedaan als een vorm van modern kolonialisme. President Maduro bestempelde de aanvallen als de 'grootste bedreiging in honderd jaar' en riep op tot verzet.
Wat de effectiviteit van deze gerichte acties betrof, wezen analisten op een mogelijke verschuiving in plaats van een volledige uitschakeling van de smokkelroutes. Deskundigen merkten op dat, hoewel de directe snelle boten uit Venezuela mogelijk waren verdwenen na de recente confrontaties, de drugstransporten zich verplaatsten naar zuidelijke routes, via Suriname, Guyana, Frans-Guyana en Brazilië. Dit suggereerde dat de onderliggende stromen van de handel zich aanpasten aan de verhoogde druk in de Caribische wateren. Bovendien was er de waarneming dat de Amerikaanse operatie, ondanks de beweerde successen, mogelijk meer diende als een krachtig signaal naar de eigen achterban van President Trump, ter bevestiging van zijn imago als onverzettelijke leider. De frequentie van de acties, met drie incidenten in minder dan twee maanden, wees op een aanhoudende, hoge intensiteit, wat de noodzaak benadrukte om de onderliggende patronen van deze geopolitieke spanningen te doorgronden.
