Tropikalna Depresja Kalmaegi (Tino) Uderza w Filipiny, Po Nim Następuje Tajfun Fung-wong (Uwan)

Burza tropikalna Kalmaegi przeszła przez fazę gwałtownej intensyfikacji, jednocześnie utrzymując stałą trajektorię bezpośrednio skierowaną na archipelag Filipin. Ta dynamiczna ewolucja systemu pogodowego wymusiła podjęcie natychmiastowych działań i podniesienie poziomu alertów przez krajowe służby meteorologiczne. Zgodnie z danymi zebranymi we wczesnych godzinach porannych w niedzielę, 2 listopada 2025 roku, centrum systemu znajdowało się w odległości około 1320 kilometrów na wschód od regionu Wschodnich Visayas. Kalmaegi przemieszczała się ze stałą prędkością 20 kilometrów na godzinę, obierając kurs zachodnio-północno-zachodni. Ten precyzyjnie określony ruch zwiastował nieuchronne wejście burzy do Filipińskiego Obszaru Odpowiedzialności (PAR), co miało nastąpić jeszcze tego samego dnia rano. W momencie przekroczenia granicy PAR, Filipińska Administracja Atmosferyczna, Geofizyczna i Astronomiczna (PAGASA) zgodnie z przyjętymi protokołami nadała systemowi lokalne oznaczenie Tino.

Procedura PAGASA wymaga nadawania lokalnych nazw wszystkim systemom pogodowym, które wkraczają w granice PAR, co ma kluczowe znaczenie dla efektywnej komunikacji kryzysowej i monitorowania zagrożeń. Obszar ten jest ściśle zdefiniowany przez konkretne współrzędne geograficzne, obejmujące między innymi 25°N 135°E i 5°N 115°E. Początkowe prognozy meteorologiczne wskazywały, że Kalmaegi, już funkcjonująca pod nazwą Tino, osiągnie pełną siłę tajfunu, zanim uderzy w ląd w centralnej części Filipin. Oczekiwano, że to krytyczne uderzenie nastąpi w okresie od 3 do 4 listopada 2025 roku. System faktycznie wzmocnił się, osiągając status tajfunu już 3 listopada 2025 roku. Analiza danych z 6 listopada wykazała, że tajfun osiągnął szczytową intensywność, charakteryzującą się maksymalnymi stałymi wiatrami o prędkości 183 kilometrów na godzinę (114 mil na godzinę), z porywami, które dochodziły do 205 kilometrów na godzinę (130 mil na godzinę). W kontekście sezonowym, Tino był dwudziestym zjawiskiem pogodowym o sile burzy tropikalnej lub wyższej, które dotknęło archipelag w trakcie sezonu 2025, co świadczy o jego wyjątkowej aktywności.

Przejście tajfunu Tino przez centralną część Filipin miało charakter wysoce destrukcyjny, co potwierdziły późniejsze raporty o szkodach. Pierwsze uderzenie w ląd odnotowano na południowej wyspie Leyte, w pobliżu miejscowości Silago, dokładnie o północy (12:00 czasu lokalnego) 4 listopada. W chwili tego pierwszego kontaktu z lądem, stałe wiatry utrzymywały się na poziomie zbliżonym do 130 kilometrów na godzinę (81 mil na godzinę). Po przejściu przez Leyte, Tino kontynuował swój niszczycielski marsz, dokonując kolejnych uderzeń w ląd na wyspach Cebu i Negros jeszcze tego samego poranka. Intensywnym zjawiskom towarzyszyły ulewne, nawalne opady deszczu oraz ekstremalnie silne porywy wiatru, co doprowadziło do rozległych powodzi i uszkodzeń strukturalnych w regionach Visayas.

Skala strat materialnych i społecznych została szczegółowo udokumentowana we wstępnych raportach oceny, które opublikowano 7 listopada. Straty w sektorze infrastruktury oszacowano na łączną kwotę około 292 tysięcy dolarów amerykańskich (USD), co w walucie lokalnej stanowi 17,25 miliona filipińskich peso (PHP). Równocześnie, straty w rolnictwie były znaczące, wynosząc 184 tysiące USD (10,9 miliona PHP), co objęło zniszczenie ponad 460 hektarów gruntów uprawnych. Krajowa Rada ds. Redukcji Ryzyka Katastrof i Zarządzania Kryzysowego (NDRRMC) podała również dane dotyczące bezpośrednich skutków humanitarnych. W wyniku kataklizmu przesiedlono ponad 577 928 osób. Ponadto, raporty NDRRMC wskazały na poważne uszkodzenia mienia prywatnego: 12 600 domów zostało uszkodzonych, z czego 487 uległo całkowitemu zniszczeniu, co stanowi miarę siły i zasięgu oddziaływania tajfunu Tino na społeczności lokalne.