Herdenking van de Wonderdadige Medaille: Katholieke Viering op 27 November 2025

In het dynamische jaar 2025 blijft de behoefte aan ankerpunten van geloof, die hoop voeden en positieve transformatie stimuleren, onverminderd groot voor miljoenen mensen wereldwijd. De Wonderdadige Medaille vervult deze rol nog steeds. Het is een object met een rijke geschiedenis dat onlosmakelijk verbonden is met de gunstige veranderingen in het leven van degenen die het met toewijding dragen.

De Katholieke Kerk wijdt jaarlijks de 27e november aan de viering van Onze-Lieve-Vrouw van de Wonderdadige Medaille. Deze datum eert specifiek de tweede verschijning die plaatsvond in 1830. De oorsprong van dit devotionele voorwerp ligt in Parijs, Frankrijk, in datzelfde jaar 1830. Daar ontving de jonge novice Catherine Labouré een reeks verschijningen van de Maagd Maria. De Moeder Gods gaf de opdracht om een medaille te vervaardigen met een specifiek ontwerp, waarbij zij overvloedige genaden beloofde aan iedereen die deze met onwankelbaar geloof zou dragen. Catherine Labouré, geboren op 2 mei 1806 in het dorpje Falloux-Moutiers, werkte als kokkin en wasser bij de Zusters van Liefdadigheid van Sint-Vincentius a Paulo. Zij overleed op 31 december 1876 en werd op 27 juli 1947 door Paus Pius XII heilig verklaard.

De iconografie van de medaille draagt een diepe theologische boodschap met zich mee. Op de voorzijde is de Maagd Maria afgebeeld met uitgestrekte handen, waaruit stralen van licht komen. Deze stralen symboliseren de genaden die zij schenkt aan hen die erom vragen. De stenen die niet schitteren, staan voor de genaden die onontvangen blijven omdat er niet om gevraagd wordt. Rondom deze afbeelding staat de tekst: 'O Maria, zonder zonde ontvangen, bid voor ons die tot U onze toevlucht nemen'.

De keerzijde van de medaille is eveneens rijk aan symboliek. We zien de ineengestrengelde letters 'I' en 'M' (voor Immaculata Maria), een kruis, en twee harten. Het Hart van Jezus, omkranst door een doornenkroon, en het Hart van Maria, doorboord door een zwaard, weerspiegelen hun liefde voor de mensheid. Dit alles wordt omkaderd door twaalf sterren, die de goddelijke bescherming symboliseren.

Aanvankelijk stond de medaille bekend als de 'Medaille van de Onbevlekte Ontvangenis'. Echter, door de vele gedocumenteerde wonderen, waaronder de bekende bekering van de Jood Alphonse Ratisbonne, kreeg het al snel de naam 'Wonderdadige Medaille'. Paus Gregorius XVI zegende het voorwerp in 1839, en in 1842 werd het officieel door het college van bisschoppen als een sacramentaliën erkend. Tegen de jaren 1840 droegen reeds circa 100 miljoen gelovigen deze medaille wereldwijd. Pater Maximiliaan Kolbe gebruikte de medaille als een 'zilveren kogel' tegen het kwaad, terwijl Moeder Teresa van Calcutta het de 'medaille van naastenliefde' noemde en het actief verspreidde als een vorm van evangelisatie. Zelfs in 2025 benadrukken spirituele initiatieven, zoals de introductie van een nieuwe novene ter ere van Onze-Lieve-Vrouw van de Wonderdadige Medaille, de blijvende relevantie ervan. In Paraguay ontving de coöperatie Cooperativa Medalla Milagrosa Ltda. zelfs de onderscheiding 'Paraguayaanse Onderneming van het Jaar 2025'.

De praktische richtlijnen voor het integreren van de Wonderdadige Medaille in het dagelijks leven draaien om diepe toewijding en reflectie. Het dragen van de medaille impliceert dat men zijn leven en sterven toevertrouwt aan de bescherming van de Onbevlekte Maagd Maria. Zij beloofde de nodige genaden voor de zaligheid af te smeken bij God voor iedereen die dagelijks bidt: 'O Maria, zonder zonde ontvangen, bid voor ons die tot U onze toevlucht nemen!' Dit gebed vormt de kern van de devotie.